Thomas van Aalten

Juist. U kunt deze pagina wel als Officieel Thomas van Aalten Informatie Centrum gebruiken, maar stiekem kijkt u toch op Wikipedia als u iets wilt weten. 

Vertrouwt u Wikipedia?


I'm more interested in finding questions than answers. Questions are more enduring.
William Gibson
I was confused. I am still confused. I do not know what I am.
Anthony Burgess
Novelists are not the nicest people. Touchy, unloved and aware that the novel's greatest days lie back in the age of steam, we occupy a rung on the ladder of likeability somewhere between tax inspectors and immigration officials.
J.G. Ballard

Van Aalten werkte korte tijd voor VPRO TV ( Waskracht! 2000 - 2002). Schreef artikelen voor VARA TV-Magazine en 3VOOR12, deed lezingen en voordrachten. Hij interviewde Denis Johnson (Crossing Border) en David Lynch (VARA TV-Magazine).

Hij schrijft nu en dan literaire recensies voor Vrij Nederland, artikelen voor Volkskrant Banen en columns voor zappen.blog.nl. Ook is hij associated blogger van Sargasso.nl, waar hij sinds maart 2009 ook een blog-roman schrijft: Reality, the making of.

Hij schreef behalve vijf romans ook scenario's voor drie films:

  • Dum Dum Boys (2002 VPRO TV, regie: Marcel Visbeen)
  • L'Amour Toujours(2008 Ultravista Productions, regie: Edwin Brienen)
  • The Phantom Party (2009, Ultravista Productions, regie: Edwin Brienen).

Thomas van Aalten is per 1 augustus 2009 ook o.a. docent Crossmediale Journalistiek aan de Hogeschool van Amsterdam (opleiding Media, Informatie en Communicatie, profiel Nieuws en Media).

Trivia: Thomas van Aalten is ondanks pro-Fair Trade en Max Havelaar Bananen dol op markten waar ze schoenen voor 15 euro verkopen en horloges voor 5 euro. Op internet dwalen vele foto's rond van Thomas van Aalten met en zonder baard, oorbel, snor, lange haren en blonde haren. Kaal was hij nooit. Foto? Goed. Foto.

 

IN DEN BEGINNE

De eerste verhalen die op mij echt grote indruk maakten, las ik in de Jippo en Taptoe vakantieboeken van mijn oudere zus en broer. Zo herinner ik me een verhaal met verschillende interpretaties van één gebeurtenis; een vrouw die ’s avonds bij de bus stond te wachten. Je las het verhaal van de vrouw, maar ook van de buschauffeur en een passant. Het was een mysterie.

De strips van Joost Swarte in de Jippo en Taptoe waren heel erg noir. Ik was fan van Swarte. Die naam alleen al. Ik had een tekening van hem aan de muur van mijn kamer in Huissen hangen. In het vakantieboek stond op elke pagina, rechts onderin, een tekening van een man die over straat liep. De gebouwen om hem heen namen per plaatje steeds raardere vormen aan. Het laatste plaatje was totaal psychedelisch, monsterlijk bijna, alsof een of andere neutronenbom ontploft was. Je zag het mannetje steeds meer zweten en in paniek raken. Fraai getekend in die harde, zwarte lijn. Dan draaide het mannetje zich om en was alles weer normaal. Hij riep: ‘En als ik me straks weer omdraai gaan jullie zeker weer loos?!’ Heel erg paranoïde. Dat Swarte nu wel eens een cover van The New Yorker (een blad waar ik op ben geabonneerd en zelfs wel eens lees) tekent, maakt de cirkel rond - al begin ik me nu serieus af te vragen of de tekenaar van die apocalyptische stad niet Jan Vervoort was.

Maar Joke van Leeuwen was mijn grootste held. Al haar kinderboeken zijn een ode aan de fantasie, maar het zijn geen infantiele rotverhaaltjes. Het is surrealisme, bizarre kronkels in de spelonken van onze ziel: De Metro van Magnus of Duizend Dingen Achter Deuren behoort tot het schoonste van de wereldliteratuur.

Één ding weet ik zeker. Met Ernst, Bobbie en De Rest, alle demonische troep van Studio 100 of Carry Slee had ik destijd de vloer aangeveegd. Of dat Huis Anubis.

Goed. Terug naar het heden.