Interview Passionate Platform

Ooit was Passionate Magazine een literair tijdschrift op papier, maar sinds enige jaren opereert het als digitaal magazine (naast de vele literaire activiteiten die de Rotterdamse stichting Passionate organiseert). Noor van der Heijden interviewde mij aan de vooravond van het boekenbal in Café De Smoeshaan in Amsterdam. Op dat moment kwam ook A.f.th. Van der Heijden binnen, maar de gelijkenis qua namen valt mij nu pas op.

Behalve schrijver is Van Aalten ook docent Tekstschrijven binnen de opleiding Media, Informatie en Communicatie aan de Hogeschool van Amsterdam. Ik ontmoet hem op vrijdagmiddag in een café rond de Amsterdamse Stadsschouwburg, aan het einde van een lesdag. Hij draagt een pak met rode das, want na het interview gaat hij door naar het Boekenbal. Maar volgens een van zijn studenten zijn de mouwen van zijn overhemd te lang en de pijpen van zijn broek te kort. Van Aalten staat op om het te laten zien. Moet hij straks toch nog langs huis? Ik zeg dat hij er in mijn ogen prima uitziet en informeer naar de dresscode. Die is er niet en Van Aalten gaat weer zitten voor een gesprek over generatieverschillen, idealen, en wat het verleden over het heden vertelt.”

 

Lees het hele interview ‘Pleidooi voor een outsider in een steeds eenvormiger wereld’ hier.

Leeskring Boekhandel Stevens: Leeuwenstrijd krijgt predikaat ‘GOED’

Leeuwenstrijd is ‘goedgekeurd’ door leesclub De Lezers van de Ronde Tafel (initatief van Boekhandel Stevens te Hoofddorp). Uit het rapport:

“Het is een feest der herkenning, vooral voor lezers die de 35 jaar gepasseerd zijn. Maar ook de onderlinge strijd die er soms tussen generaties is, was heel mooi beschreven. Bijzonder knap hoe elke generatie een eigen stem heeft en zo treffend verwoord wordt. De aanwezige lezers die jonger waren dan 35 jaar vonden soms moeilijker lezen, vanwege de omvangrijke geschiedenis in het boek. Daardoor was het voor hen minder herkenbaar, maar juist een heel leerzaam boek.”


Leeuwenstrijd bij de leesclubs

Deze week bespreekt de leesclub van Boekhandel Stevens in Hoofddorp Leeuwenstrijd. Ik hoop dat ik, in navolging van de Groeten van Max-accomodatietest, een fijn oordeel krijg en nog door vele Hoofddorpers wordt gelezen. Ook wordt het boek deze week nog even genoemd bij Miekes Leesclub van presentatrice Mieke van der Weij in de NRCV-gids.

U weet overigens dat ik tot 1 september 2014 voor Leeuwenstrijd uw leesclub bijwoon? Alleen als alle dames (het zijn veelal dames, maar voor heren geldt deze regeling ook) het boek nieuw aanschaffen en de groep bestaat uit zes of meer personen. Informeert u alvast even bij de auteur zelve! 

Een handelsreiziger in e-books? Vergeet het maar

Ik heb de afgelopen weken voor mijn Leeuwenstrijd-toer menig boekhandel bezocht om daar actief mijn roman te

Te gast bij Boekhandel Stevens in Hoofddorp, 15 maart (foto: personeel Stevens)

verkopen en te signeren. De potentiële lezer overtuigen, dat gaat namelijk een stuk lastiger als je thuis duimen zit te draaien. Ik kan het elke schrijver aanraden (hoewel, niet elke schrijver, dan wordt het nog dringen). Enige schroom heb ik nooit gevoeld; ik heb drie jaar lang aan mijn boek gewerkt, nou moet u het weten ook. En dit blijkt effectiever dan een trailer, een website als deze en het boek rondtoeteren op sociale media – al is dat wel handig voor recensenten en je vrienden. Hoe had dit uitgepakt als ik het alleen moest hebben van een e-book? Read more…

  • Posted on maart 24th, 2014
  • Posted by leeuw
  • Reacties staat uit voor Een handelsreiziger in e-books? Vergeet het maar
  • Filed under: Titel en cover
  • Tags:

Recensie: De Limburger

Vandaag verscheen in De Limburger een recensie. Hoewel de recensent niet volledig bevredigd is en in tegenstelling tot het ‘kabbelende’ van de NRC-recensie meent dat ik er iets ‘doorheen gejast’ heb, valt er wel degelijks iets positiefs uit de recensie te halen:

‘Gino verkleedt zich als leeuw en treedt met die act op in circussen in Amerika, wat leidt tot de beste passages in een roman die duidelijk maakt hoe revoluties hun eigen kinderen opeten. […] In minder dan 400 pagina’s laat Van Aalten de voorbije eeuw neerdalen in een generatieroman van vier generaties. Dat doet hij handig.’

Read more…

Go to top