Een handelsreiziger in e-books? Vergeet het maar

Ik heb de afgelopen weken voor mijn Leeuwenstrijd-toer menig boekhandel bezocht om daar actief mijn roman te

Te gast bij Boekhandel Stevens in Hoofddorp, 15 maart (foto: personeel Stevens)

verkopen en te signeren. De potentiële lezer overtuigen, dat gaat namelijk een stuk lastiger als je thuis duimen zit te draaien. Ik kan het elke schrijver aanraden (hoewel, niet elke schrijver, dan wordt het nog dringen). Enige schroom heb ik nooit gevoeld; ik heb drie jaar lang aan mijn boek gewerkt, nou moet u het weten ook. En dit blijkt effectiever dan een trailer, een website als deze en het boek rondtoeteren op sociale media – al is dat wel handig voor recensenten en je vrienden. Hoe had dit uitgepakt als ik het alleen moest hebben van een e-book?

Vertegenwoordiger Patrick en mijn redacteur bij Nieuw Amsterdam waren enthousiast maar waren het ook niet gewend: een auteur die zijn werk zélf gaat verkopen? Ze lieten een rolbanner maken (een soort inklapbare Abri), Patrick benaderde de boekwinkels, plande de afspraken en stuurde promotiemateriaal rond en ik ging als een handelsreiziger de boekwinkels langs.

Mijn eerste adres was boekhandel Jaspers in Badhoevedorp. U zult denken: Badhoevedorp, right. Wel, eigenaar Jan had een statafel voor mij geïnstalleerd en al enkele dagen tevoren zijn klandizie ingemasseerd. Ik gokte (hoopte) op vier, vijf boeken die dag. Het werd uiteindelijk het veelvoudige. ‘We hebben de honderd exemplaren gepasseerd,’ zei Jan blij in zijn keukentje toen ik afgelopen zaterdag nog even bij hem langs kwam. Nu vindt hij Leeuwenstrijd zelf een mooi boek en ja, hij legt het ook graag in een stapel naast de kassa, maar die eerste zaterdag stond er beslist geen rij, en dat is tot nu nergens geweest. Het werkt om de lezer aan te spreken, de argeloze passant die nooit op bol.com mijn boek zou bestellen maar toch nieuwsgierig raakt. Of het leuk vindt om een gesigneerd exemplaar cadeau te doen.

Vorige week was ik in de Linneaus Boekhandel in Amsterdam-Oost. Na die twee uur was mijn tong wel droog, maar ik had mijzelf voor die dag ‘in de top 10’ gewerkt, riep de dame achter de kassa. Daarna door naar Stevens in Hoofddorp, in een winkelcentrum, waar op dat moment tegenover de winkel een kermis actief was. Ik verkocht en signeerde in twee uur tijd 18 stuks van Leeuwenstrijd. Dit weekend was ik in The Island Bookstore op de Westerstraat in Amsterdam. Ik klampte acteur / zanger Willem Nijholt aan. Hij kocht ook een exemplaar. Dacht u werkelijk dat hij thuis uit het niets zou zijn gaan zoeken? Of dat jonge stel dat ik in  De Nieuwe Boekhandel in Bos en Lommer aansprak, dat net als ik ook naar The Manic Street Preachers in Paradiso ging en op basis van het Manics-motto in het boek een exemplaar aanschafte?

Had ik op al die plekken niet gestaan, dan had ik hooguit een fractie verkocht. Het scheelt natuurlijk dat een boekwinkel al meer exemplaren inkoopt op basis van een leesexemplaar en een enthousiast verkooppraatje van de daartoe bevoegde werknemer op de uitgeverij, maar toch. De mythe van al te vlotte jongens met sneakers die zeggen dat ze ‘een nieuw verdienmodel hebben bedacht’, ‘een spotify voor boeken’, het zal best een toevoeging zijn. En ik denk dat mijn veel populairdere collega’s Saskia Noort en Tommy Wieringa sneller online zullen verkopen dan ik.

Vooralsnog verkoop ik beter in een winkel, een verzamelplaats. Een fysieke ruimte met een sociale functie. En ik kan daar met mijn laptop en een stekkertje staan, maar ik heb mijn lezers (of liever: lezeressen) allemaal diep in de ogen gekeken: zij willen een boek, een boek van papier. Een Echt Boek. Dat is geen misplaatste nostalgie of lans breken voor dode bomen.

Ik ben een vooruitgangsdenker, een progressief mens, een modernist. En ja, ik houd het contact warm met lezers, recensenten en boekhandelaren via sociale media. Maar als ik het nu had moeten hebben van een digitaal platform en ik had Leeuwenstrijd alleen uitgegeven als een pakket van nulletjes en enen, had ik misschien een paar mb verkocht. Goed, na de aanbeveling van het boekenpanel in DWDD misschien iets meer. Echter, na mijn actieve verkoop als handelsreiziger zijn het er veel meer. De boekhandelaar vindt het ook sympathiek: jij staat daar zijn exotisch fruit aan de man te brengen. Allebei houd je er iets aan over (en de cynici zullen zeggen: jij zelfs iets minder, Van Aalten).

Bruna op Centraal Station Utrecht. Ik hoef niet alléén maar aan te prijzen om toch aardig te verkopen

De vergelijking van de boekenindustrie met de muziekindustrie wordt steeds gemaakt. Maar een mp3-speler op het strand is makkelijker dan een platenspeler, discman of cassettedeck. Nee, dan de e-reader. Een boek lezen gaat op het strand (al dat zand!) eenvoudiger. Het excuus dat je met een e-reader of een slimme telefoon ‘niet hoeft te zeulen met een tas boeken’ is mal. Ik heb nog nooit iemand 10 boeken in een reistas zien proppen! Een e-reader of tablet is zeker handig voor het onderwijs, maar voor de recreatieve lezer?

Jan van boekhandel Jaspers in Badhoevedorp had wel een goed idee. Gooi de e-boeken gewoon pas een tijd na de verschijningsdatum van het fysieke boek online, niet tegelijkertijd. Dat zou de piraterij in elk geval tegengaan.

Volgende week ben ik in het Leesteken in Purmerend. Nu al zin in. Mijn nieuwe lezers ook, al weten zij het op dit moment nog niet.

Trouwens: ik scheer ook nog nat.

  • Posted on maart 24th, 2014
  • Posted by leeuw
  • Reacties staat uit voor Een handelsreiziger in e-books? Vergeet het maar
  • Filed under: Titel en cover
  • Tags:

Comments

Comments are closed.

Go to top