Thomas van Aalten

Belegde broodjes

24 april 2014 | Reacties 0

Er zijn cafés, koffietentjes en andere horecagelegenheden waar het altijd even rustig is, of je er nu om acht uur in de ochtend of zes uur ’s avonds langsfietst. Wat begint als een optimistisch plan van de uitbater, een droom misschien, moet eindigen in een sof. Tenminste, als er nooit een hond zit. Waarom het bij de een wel lukt en bij de ander niet, verbaast mij, maar moet ook de uitbater ’s nachts wakker houden.

Er zat tien jaar geleden een buurtsupermarkt in de Czaar Peterstraat, waar ik ooit woonde. Het was zo’n authentieke, met een PTT-telefoon met draaischijf en leverkaas en grote hompen geplastificeerde cervelaat in de vitrine. Hij serveerde ook de vermaarde ‘belegde broodjes’, een term waarvan ik vermoedde dat die langzaam uit het straatbeeld verdween, maar wat nooit schijnt te gebeuren. Wie koopt hier nu leverkaas, dacht ik dan. En hoe kan hij nu omzet genereren. Dat laatste was geen probleem, want hij rekende grof geld voor belegde broodjes.

In de Jan Pieter Heijestraat zit een tent die er op het eerste gezicht fris en gemoedelijk uitziet. De naam, de ligging,de inrichting: je kunt er niks op aanmerken, maar er is zelden klandizie. Er staat nog ‘lunch’ op de gevel, maar daar is al lang geen boterham meer gesmeerd. De openingstijden op de deur verraden dat hij pas aan het einde van de middag opent. Misschien dat de kaart met, zo gok ik, ‘stoer boerenbrood’ toch door de eigenaar woest of teleurgesteld terzijde is gesmeten omdat er niemand kwam.

Hij kan misschien beter belegde broodjes serveren.

All we make is entertainment

23 april 2014 | Reacties 0

Ik zat na te denken over de situatie rondom studente Karina Hagafiona. De studente is in opspraak geraakt omdat ze een stage voor haar opleiding (van de Hogeschool InHolland) liep bij het pornoproductiebedrijf van Kim Holland. De stage was in eerste instantie goedgekeurd. Na een paar maanden besloot de hogeschool na mediaophef dat het toch beter was als Karina de stage zou beëindigen vanwege de moraal. ‘De stage past niet bij de normen en waarden van InHolland,’ aldus de onderwijsinstelling. Als ‘entertainment’ een wezenlijk onderdeel is van je opleiding (Media en Entertainment Management), moet de hogeschool niet moeilijk doen. 

Afgelopen maandag vond er een hoorzitting plaats. Karina en haar advocaat eisen dat ze haar stage mag afmaken en dat de financiële schade (studievertraging!) wordt vergoed. Een brief van de Hogeschool InHolland van de afdeling communicatie moest een en ander verduidelijken: “Participeren in de productie van pornografisch materiaal verhoudt zich slecht tot de waarden van wederzijds respect en oog voor diversiteit aan normen en waarden”.

Oog voor diversiteit aan normen en waarden. Goedbeschouwd zou je dan juist kunnen aansturen op stagiaires in de porno-industrie. Voor meer vrouwvriendelijke porno, bijvoorbeeld.

Het is de slang die in de eigen staart bijt. Je maakt een instituut van entertainment, kijk dan niet vreemd op dat entertainment anno nu verschillende vormen heeft. Dat een docent in een vroeg stadium instemmend een paraaf heeft gezet bij het stageplan, zegt al genoeg.

Ik heb Digitenne van KPN. Een van de zenders is het pornokanaal van Kim Holland, De meiden van Holland. Na het intoetsen van de beveiligingscode zie je een soort Man Bijt Hond van de poldererotiek; veel plavuizen en interieurs van Bastion Hotels, mannen met pafferige rode gezichten, stekels, oorbellen en een rug vol tatoeages. De vrouwen zijn dikwijls tanige, hologige blondines uit de Westfriese klei, als het niet telgen uit het voormalig Oostblok zijn. Ze hopsen op elkaar, zuigen en steunen ter meerdere glorie van iets dat seks zou moeten heten, maar het levert vooral ongemakkelijke blikken in de camera op, en pover uitgelicht, zwetend, lillend mensenvlees.

Als de ‘acteurs’ hun kleren aan zouden trekken, zijn het dezelfde melaatsen die bij SBS van duikplanken springen, bij RTL laveloos in een partytent mixdrankjes verstouwen of bij een barbecue staan, als voormalig voetballer hinnikend in de camera verkondigen dat ze nooit iets in het huishouden doen, bij de TROS arm in arm op het plein staan te hossen, hun ongehoorzame kind laten ompraten door een geschifte paragnost met overzees accent, of met hun pet achterstevoren over computerspelletjes praten op een bank.

 Programma’s waar studenten van MEM vermoedelijk wel stage mogen lopen. Diversiteit aan normen en waarden – ja, die van de idioten.

Als onderwijsinstelling met een mediatak met entertainment in de titel moet je dan niet zeuren als Kim Holland ook aan de beurt is als praktijkbegeleider. All we make is entertainment, a sad indictment of what we're good at.

Lezingen en voordrachten

10 april 2014 | Reacties 0

De Leeuwenstrijd-toer langs boekhandels in den lande eindigt deze maand, maar er zijn nog andere optredens gepland. Zo sta ik op 18 april 's avonds in De Lichtfabriek in Haarlem en 22 april houd ik vanaf 16.30 een heuse Leeuwenstrijd-lezing in het Kohnstammhuis aan de Wibautstraat in Amsterdam. Kijk voor de details bij optredens.

Martin Bosma heeft jammerlijk gefaald

25 maart 2014 | Reacties 3

Vandaag, 25 maart, reageert PVV-politicus en, naar mijn inzicht, partijideoloog Martin Bosma in Het Parool op het optreden van burgemeester Van der Laan tijdens de demonstratie rond het Museumplein afgelopen zaterdag. Een demonstratie die al langer gepland stond, maar min of meer werd overschaduwd door het geframede ‘minder Marokkanen’ van Bosma’s partijleider Geert Wilders.

Ik heb het nooit zo op demonstraties gehad, maar herken de noodzaak en behoefte om een ‘tegengeluid’ te laten horen. Dat kan ook doorschieten. Ik ben altijd meer van het debat voeren, opiniestukken schrijven. De lange rijen vandaag bij een soortement ‘Wilders-meldpunt’ in het Gelderse Nijmegen zie ik als weinig effectieve symboolpolitiek. Ik zie de solidariteitsprincipes van mensen wel, maar ik vind het tijdverspilling.

Dat Van der Laan sprak tijdens de demonstratie, vind ik niet verkeerd. Amsterdam is een stad met vele culturen en een amalgaam van opvattingen en stromingen. Meestal werkt dat in de hoofdstad als een geoliede machine. Van der Laan kan dat uitdragen als ‘trotse’ burgervader, dat past bij zijn verbindende rol. Hij heeft op zo’n rumoerig plein een kwetsbare rol. Niet voor niets kreeg hij ook boegeroep naar zijn hoofd.

Politicus Bosma heeft als publieke spreker zelden voor een ander publiek gestaan dan voor zijn eigen achterban. Boven de partijen staan? Konden Bosma en zijn andere PVV-collega’s het maar eens. Allemaal staan ze op de schouder van iemand wiens naam nu al jaren de vaderlandse media domineert. Denken in ‘tegen’, zoals Bosma het formuleert, vat het PVV-idee samen. Zorgvuldig framet Bosma in zijn brief in het Parool dat Van der Laan het woord voert op een ‘haatbijeenkomst, gericht tegen één politieke partij.’

Als je de speech van Van der Laan terugluistert, hoor je de term PVV of Wilders weinig vallen. Wat Van der Laan wel doet: hij zegt dat hij begrijpt dat mensen bang zijn en stelt hen gerust. Ja, een burgemeester dient boven de partijen te staan, maar dient ook de spreekwoordelijke brandjes te blussen. Onpartijdigheid is een groot goed, maar ‘de Marokkanen’ (hij noemt in zijn speech een bakker en zijn politiemannen) zijn net zo’n deel van zijn stad als pakweg Ajax. Dat hij iets zegt over Ajax-hooligans, is dat dan ook partijdig?  

Dan de demonstratie zelf. De jihad-vlag werd volgens ooggetuigen snel door bezorgde oudere heren weggehaald; dat een groep in djellaba geklede mannen ook met een Nederlandse vlag rondliep, vertelt Bosma niet in zijn brief. Het spandoek ‘Wilders, hond van Israël’ is smakeloos, ik weet eerlijk gezegd ook niet wat de makers (in elk geval géén verfploeg van Van der Laan) ervan beogen. Dat Wilders alles doet wat Israël hem vraagt? Het verstevigt mijn gevoel dat teksten van vier woorden alleen functioneren als nieuwskoppen, verder moet je je er verre van houden. Maar het past prima bij de retoriek van ‘schoothondje van Rutte’, copyright Geert Wilders. Of was Bosma zelf de architect?

Een eindje verderop doet Bosma een klassieke jij-bak: ‘PvdA-burgemeesters kijken meestal de andere kant op bij geluiden uit eigen kring.’ (Want…?) 'PvdA-burgemeester Job Cohen staat schaapachtig te lachen als naast hem PvdA-wethouder Rob Oudkerk de term kut-Marokkanen introduceert,' zegt Bosma. Hier gebeurt op retorisch en logisch vlak iets heel geks: a) vindt Bosma de term verwerpelijk? Is hij jaloers, had hij hem graag willen verzinnen? b) Oudkerk zei dit niet publiekelijk. Dat maakt het niet minder erg; hij zei dit als slip of the tongue toen hij door een TROS-journalist werd gevolgd. Cohen lachen? Kijk zelf. Zijn gezicht verstijft en wijst Oudkerk erop: ‘maar het zijn wel ónze kutmarokkanen’. Très chic wil ik het niet noemen, maar het is niet wat Bosma beweert.

Bosma schrijft daarna: ‘Als linkse politici voor hun eigen kinderen minder Marokkanen willen en dus hun kroost verhuizen naar een witte school, klinkt geen protest.’ Welke linkse politici? Doelt hij op Femke Halsema die in 2010 haar kinderen van school haalde? Bij de PVV is men solidair met feministen tot aan de voordeur. Halsema gaf volgens mij aan moeite te hebben met 'allerlei gesluierde vrouwen' die zij op de school van haar kinderen tegenkomt. Dat mag niet van Bosma. Fout. Hypocriet. Vrijheid van onderwijs, heet dat volgens mij.

Bosma trekt in zijn betoog nog even de Rabbae-kaart, die ‘ooit als lijsttrekker GroenLinks pleitte voor het verbieden van De Duivelsverzen.’ Ik verdedig Rabbae hier niet, maar wie van geschiedenis houdt, weet ook dat Bosma in het verleden dingen heeft geroepen waar hij zich nu voor schaamt (Bosma was ooit baas van ‘Colorful Radio’, een zogenaamde ‘multiculturele zender’). Rabbae (hij deelde het lijsttrekkerschap overigens) kaartte ooit de (krankzinnige) mogelijkheid van een verbod op Rushdies boek aan als logisch alternatief op een fatwa. Daarbij, Rabbae heeft dit nooit in functie als GroenLinks-politicus geroepen, maar als persoon (niet dat dat het zo fris maakt, laat dat duidelijk zijn, maar let's face up the facts). De Duivelsverzen kwam uit in 1989, Rabbae zei het in 1994. [UPDATE 16.18: ZELFS DAT KLOPT NIET HELEMAAL, ZIE KRANTENBERICHT ONDERAAN] Kreeg toen veel over zich heen. Wie werd er in 1994 lijsttrekker? Paul Rosenmöller. Bosma, koning in framing. Next.

‘Een mevrouw heeft een bord 'Alle PVV'ers het land uit'. Die moeten raus.’ Raus is Bosma's eigen term en staat niet op het bord, hoe stupide ik die zin op het bord ook vind. De vergelijking met De Tweede Wereldoorlog mag nooit van de PVV, behalve als PVV’ers het zelf doen.

Volgens Bosma kiest Van der Laan ‘voor de radicale islam en de Israëlvernietigers.’ Dat is weer mooi geframed en we zullen het allemaal teruglezen op boosblanke blogs en in slagzinnetjes van anonieme twitteraars, maar hebben we Van der Laan zien zwaaien met de jihadvlag? Neen. Heeft hij gezegd: ‘Ja, verdomd, Wilders ís een hond van Israël’? Neen. Gaat de PVV met (al dan niet voormalige) holocaustontkenners in het Europees parlement zitten? Ja.

Bosma besluit zijn verhaal met: ‘Zijn (Van der Laans, TvA) verontwaardiging is niet oprecht, maar gedreven door de wil een groep Amsterdammers, namelijk PVV-kiezers, aan te vallen.’

Ik zou willen dat Bosma’s woorden niet oprecht waren, maar ik weet dat hij ze meent, dat is het tragische. En dat Bosma’s politieke helden voormalig sociaaldemocraten en communisten Jacques de Kadt en Pieter ’t Hoen zijn – nog zo’n schizofrene sprong in het PVV-dna.

Wat kan de PVV nog redden?

 

Leeuwarder Courant 28.1.1994

Bron: Leeuwarder Courant 28.01.1994

Ik ben een Marokkaan

14 maart 2014 | Reacties 2

Als Wilders op een Haagse markt loopt en de wens uitspreekt voor een stad met minder lasten en ‘als het even kan, minder Marokkanen,’ raakt mij dat zeer. Godzijdank heeft het in salpeterzuur gedrenkte theater van de haat nog niet de oevers van de Amstel geraakt; in Amsterdam is er (nog) geen PVV-afdeling.

Ik kan hier een polemiek van duizenden woorden schrijven, maar ik houd het beknopt. Wilt u niet verder lezen? Dan zeg ik het maar gelijk: bent u als Nederlandse burger ontevreden, bang, kwaad of gewoon bezorgd? doe er dan iets aan. U kunt uw lot leggen in de hand van een eenzijdig visionair of een politiek profeet, maar dat helpt niet (direct) iets.

Denkt u werkelijk dat een vele bestuurslagen verderop (meestal hogerop) gelegen figuur beslissingen kan maken die invloed hebben op uw voortuin? U moet andersom redeneren. (Een misplaatste goeroe zou nu het vreselijke ‘omdenken’ gebruiken). Alleen u kunt iets veranderen, en u geeft anderen de opdracht (of uw zegen) om u en uw gemeenschap daarbij te helpen. Die anderen, dat zijn in dit geval politici.

Bent u na deze uitdagende woorden nieuwsgierig geworden? Lees dan even verder.

Ik woon in een gemengde wijk in Amsterdam Nieuw-West. Van minder bedeeld tot royaal verdienend, van yup tot yoga, van Ali tot Storm, bakfiets tot BMW, en van Mohammed op een scooter tot Annie op het scootmobiel.

U kunt de multiculturele samenleving ontkennen of afwijzen, maar ik maak er zo’n deel van uit dat het mij al niet meer opvalt.

Als onverbeterlijke vooruitgangsdenker verdiep ik me wel eens in de bewoners uit de buurt. Niet iedereen is even tof, integendeel.

Maar veel mensen wel.

Zo’n nietszeggend onelinertje als ‘Minder Marokkanen’, gevangen door een microfoon van een crew die ook maar de zendtijd moet vullen, lijkt in eerste instantie te getuigen van een simpele en onuitvoerbare visie, maar is in tweede instantie vooral een gebrek aan een visie. Minder *iets*, maar is er volgens Wilders soms ook iets dat ‘meer’ mag, behalve de gesel voor eenieder die hem niet zint? Schone woonwijken? Sterke lokale economie? Goede infrastructuur? Rust in de straat?

Ja, maar dat moet helaas uit onszelf komen. En dat begint bij hele kleine handelingen.

Daar kan Wilders niets aan doen.

Niemand kan ons dwingen onze buren vaker te groeten, elkaar aan te spreken op wangedrag en elkaars vrijheid niet te beroven (zoals ‘buurman, zet die muziek eens zachter’ ook minder makkelijk is dan over die luide muziek klagen of een boete voor geluidsoverlast te eisen). En juist de eigen microgemeente, de lokale gemeenschap, daar speelt u een rol in.

Als Wilders ‘minder Marokkanen’ predikt, beledigt hij geen staatje van CBS, maar mijn buren, hun kinderen, hun families. En torpedeert hij mijn directe habitat, alsof een buurt met meer ‘Marokkaans’ bloed minderwaardig is. Het is het ware gezicht van het theater van de haat en angst, een in- en in verbitterd mensbeeld dat symbool staat voor fundamentalisme. Het baart mij zorgen.

Als er ooit in Amsterdam een afdeling van de PVV wordt opgericht, zullen potentiële PVV-stemmers na de eerste stemronde zeer teleurgesteld raken. Blijkt dat ze het alsnog zelf moeten doen en zelf iets moeten maken van het leven.

Misschien vallen ze dan alsnog van hun geloof.

 

Vijfde verhaal voor Nooit meer Slapen: Boekenbal

9 maart 2014 | Reacties 0

Voorgelezen in de nacht van 7 op 8 maart 2014 bij Nooit meer slapen op radio 1. Terugluisteren kan hier.


BOEKENBAL

Middenin het gedruis en gedram en gekakel en gekat hier op het Boekenbal, ontwaarde ik zojuist een sympathieke heer, gezeten op een stoel in de foyer. Grijs aan de slapen, de beenderen broos, levervlekken op het hoofd.

 

De oude man leek mij de geschikte gesprekspartner voor een Boekenbal; geen jeugdig drinker, geen hijgerige blaaskaak, geen overrijpe dame die mij seksueel bejegent. Met mijn spa blauw in de hand ging ik naast hem zitten.

‘Van Aalten,’ zei ik en stak mijn hand uit. De man keek me meewarig aan, trilde wat met de onderlip en stootte zachtjes een reeks klanken uit. Zijn vingertoppen raakten net niet mijn hand. Ik had hem niet verstaan, dus ik kwam nog iets dichterbij. Mijn oor zat bijna aan zijn gebarsten lippen.

‘Joop Den Uyl…’ ving ik op.

‘Joop Den Uyl?’ vroeg ik voor de zekerheid.

De man knikte met bevende kin.

Met zijn witte knokige hand pakte hij zijn letterhouten wandelstok, kwam voorzichtig overeind, wankelde op zijn spillebenen en verdween schuifelend.

Joop den Uyl.

Het is 2014. Alles komt terug.

Vierde verhaal voor Nooit meer Slapen: Entertainment Zone

9 maart 2014 | Reacties 0

Voorgelezen in de nacht van 6 op 7 maart 2014 bij Nooit meer slapen op radio 1. Terugluisteren kan hier.

ENTERTAINMENT ZONE

Ik woon in de outzone, de wijk voor verschoppelingen, de vergeten zielen. Als je de buitenste ring van de city community verlaat, kom je er. Ik moest tanken in de entertainment zone. Morgen moet ik lesgeven op de Unilever Academy, waar ik tegen mijn zin tot mijn tachtigste het vak language for leisure companies moet geven.

In de verte zag ik het felle licht van de masten boven het megasportcomplex. Als je goed luisterde, hoorde je het geschreeuw van de toeschouwers.

In de outzone ontvang ik dan misschien geen bonnen voor Ahold Food, maar ik kan wel zonder problemen illegaal mijn eigen gewassen verbouwen in de achtertuin. En de meeste buren kunnen nog redelijk analoog lezen en schrijven. Mijn dochters hebben in 2022 voor het laatst schrijfonderwijs gehad, voordat het ministerie werd overgedragen aan het Zuckerberg Educational Platform, en scholieren en studenten slechts in mood lines en auto-generated content leerden communiceren.

Heel soms vragen mijn kinderen nog wel eens of ik hun kinderen wil voorlezen, uit een analoog boek. Het voorlezen zijn ze verleerd. Bibliotheken zijn in 2030 ingelijfd door het Ministerie van Sports & Health. De meeste bibliotheken zijn fitnesscentra geworden.

Minister Krajicek sprak aan de vooravond van het nationale Sports Gladiator Event: ‘Entertainment en sport zijn Nederlands’ grootste exportproducten, let’s be proud!’ De menigte joelde. Iedereen kon het zien via zijn multiscreen: schreeuwende hoofden, geregistreerd door audience cams, compleet met hun leeftijd, werk en lievelingsmerk.

Toen ik genoeg L’Oreal lijnzaadolie had getankt, reed ik weg. Op naar de outzone.

 

Derde kort verhaal verhaal voor Nooit meer Slapen: Old boys

6 maart 2014 | Reacties 0

Voorgelezen in de nacht van 5 op 6 maart 2014 bij Nooit meer slapen op radio 1. Terugluisteren kan hier.

OLD BOYS

‘Hij had dikke bami, ik had van die dunne,’ zegt de corpulente man op de bijrijderstoel. Een schaduw van de achteruitkijkspiegel valt op zijn voorhoofd. Je ziet nu zijn ogen niet. Een man buiten de auto loopt om, overhandigt door het open raam het plastic tasje met de bami aan de chauffeur.

De chauffeur zoemt het raampje weer dicht en trekt de handrem aan. De man die zojuist het plastic tasje overhandigde, neemt plaats op de achterbank. Als hij de deur dichttrekt, verstomt het geluid van de snelweg. De motor van de Audi ronkt zachtjes als een spinnende kat.

‘Zo.’ Ze voelen de hitte van het eten, dat nu nog in een tasje op hun schoot staat, door de stof van hun broeken. Ze maken de tasjes open.

Het drietal stort zich op het afhaalgerecht.

De ramen beslaan.

De chauffeur zet de radio iets harder. ‘…In de agenda ontdekte de politie twee telefoonnummers van topambtenaren van Justitie. Het waren geheime piketnummers. Van wie de nummers waren…’ De corpulente man zucht.

Als de heren klaar zijn, gooit de chauffeur het plastic tasje met alle halflege bakken en restjes in de vuilnisbak naast de parkeerplaats. Hij veegt nog met een servet wat satésaus van zijn lippen en gooit dan ook het servet weg. De man van de achterbank urineert fluitend in het openbare urinoir, meters verderop.

De corpulente man krijgt een sms van zijn vrouw. ‘Fred, we hebben de ficus zaterdag bij de Intratuin achtergelaten.’

Fred beantwoordt het bericht met een emoticon van een droevig gezicht.

 

Tweede kort verhaal voor Nooit meer Slapen: gemengde wijk

5 maart 2014 | Reacties 0

Voorgelezen in de nacht van 4 op 5 maart 2014 bij Nooit meer slapen op radio 1. Terugluisteren kan hier.

 

GEMENGDE WIJK

’s Nachts hoor je in de keuken van de 76-jarige Diny het zoemen van de koelkast. Blauwe flitsen van zwaailichten vormen zich op het plafond. De lamellen voor het keukenraam dansen iets; de verwarming gaat ook ’s nachts niet uit.

Overdag zit Diny vaak aan die tafel om een puzzel te leggen. Radio Noord-Holland zachtjes op de achtergrond. Als onverhoeds de deurbel gaat, doet zij niet open. Ze zag bij TROS Radar iets over babbeltrucs, en dat je maar beter op je hoede kunt zijn. Alleen als haar dochters aanbellen doet ze open. Maar die waarschuwen vooraf. ‘Wij komen eraan.’

Op het plein voor haar flat is op deze regenachtige dag iets georganiseerd. Een met ballonnen, koffiekannen, vrijwilligers en kraampjes omgeven evenement. Zes kinderen spelen op een halfleeg kanariegeel springkussen dat de vorm van een kasteel heeft. Vrouwen op klapstoelen schminken kinderen. Andere vrouwen hebben koekjes gebakken. Mannen in lange gewaden spelen op exotisch ogende en klinkende percussie-instrumenten.

Een wethouder neemt plaats in een witte partytent. De microfoon piept als hij iets over wijkaanpak en participatie mompelt. Diny passeert. Een meisje voor de supermarkt deelt folders uit. Wijk eens uit! staat in graffiti-letters op het glanzende papier. Diny neemt de folder niet aan.

Als ’s avonds de telefoon gaat, neemt Diny verwilderd op. Het blijkt een dame die in opdracht van de gemeente de door bewoners ervaren leefbaarheid van de wijk onderzoekt.

‘Het is hier verschrikkelijk, schrijft u dat maar op,’ verzucht Diny. Ze verbreekt de verbinding. Vandaag vroeg naar bed.

Eerste korte verhaal voor Nooit Meer Slapen: Hanus

4 maart 2014 | Reacties 0

Voorgelezen in de nacht van 3 op 4 maart op radio 1 na het nieuws van 1 uur bij VPRO's Nooit meer slapen.

HANUS

Ik bezocht een vlooienmarkt in een sporthal in IJmuiden. Ik belandde er per ongeluk, het was een geschikt tijdverdrijf want ik wachtte met mijn dochters en geliefde tot een nabijgelegen speeltuin zijn deuren opende. In de sporthal stonden lange tafels vol tweedehands gerei dat niet ten prooi was gevallen aan modieuze termen als vintage of retro. In de aanpalende kantine zaten vrijwilligers in leren jassen. Er hing een zware lucht van frituur.

Op een van de tafels lag een opvallend woonaccessoire: een soldatenhoofd dat je aan de muur kon hangen, gemaakt van hout of gips of wellicht koper, dat zal ik nooit weten. Op zijn helm prijkte onmiskenbaar een hakenkruis.

Of het soldatenhoofd een wansmakelijke replica of een authentiek stuk decoratie betrof, zal ik nooit weten.

Op de tafel ernaast stond een bak met LP’s. Vooraan, voor 50 cent, stond Destnik z Piccadilly, muziek van een Tsjechische componist: Jan Hanus.

Een hanus is ook een straalvinnige vis die in 1944, ten tijde van gevechten rond de Krim, opeens bij de Roemeense kust werd gesignaleerd. Vissers in Constanta troffen zeventig jaar geleden ook plotseling haringen aan van een ongewone grootte. De gevechten rond de Zwarte Zee tussen het 17e leger van de Wehrmacht en het Rode leger hadden volgens wetenschappers visverhuizingen veroorzaakt.

Een potentiële koper van het soldatenhoofd belde even met een expert en zei nadien tegen de verkoper: ‘Vijf euro, meer mag ik er niet voor geven.’ Het werden er zeven.

Het soldatenhoofd verdween in een plastic tas.

Overal is een markt voor.

Archief

2014

april maart februari januari

2013

december november oktober september augustus juni mei april maart februari

2012

november augustus april februari januari

2011

november september juli juni mei april maart februari januari

2010

november oktober september augustus juli juni april maart februari

2009

december november oktober september augustus juli juni mei april maart februari januari

2008

december november oktober september augustus juli juni mei april maart januari

2007

december november oktober september april februari januari

2006

december november oktober juni mei maart januari

2005

november oktober september augustus juli juni mei