Thomas van Aalten

Schrijvers moeten dood

31 maart 2008

Wat is dat toch met mensen die 'voor de lol' een boek gaan schrijven? Elke doorrookte lulcolumnist, rechtse tv-coryfee, zwetsende glossywriter, prietpratende actrice en bekeerde welzijnswerker denkt een boek te moeten schrijven. En dan nog een roman.

Daar ben ik het niet zo mee eens. Door redacties van praatprogramma's en andere (gratis) 'kultuurkamers' van de media wordt juist dit soort figuren opgepikt en naar voren geschoven als schrijvers. Ja, hoor eens.

Schrijven is een ernstig ambacht dat met volledige toewijding moet worden uitgevoerd. Hij of zij die roept 'ik heb altijd al een boek willen schrijven', bekijk ik met argusogen. Had het dan gedaan, zonder het te verkondigen. Als je keukenkasten uitpuilen van de Conimex- en Knorr-verpakkingen, roep je ook niet 'Ik heb altijd al een sterrenrestaurant gewild'. Het is niet erg dat je schrijven toevallig leuk vindt, het is wel abject als je de markt vermoordt met een eenmalige knutselwerk en vervolgens nooit meer wat schrijft.

Sorry, schrijvende BN-ers. Wie kiest voor schrijven, kiest voor het leven. Prima als je als rasschrijver maar 1 boek maakt en je worstelt voor de rest van je leven met de opvolger, maar BN-ers: STOP alsjeblieft met 'Ik heb altijd al een boek willen schrijven, en die droom is nu uitgekomen'. Dat is banaal, abject en marktverziekend.

Het is nu wachten op het romandebuut van Albert Verlinde, de korte verhalen van Gordon en de gaylit van stylist Leco van Zadelhoff. Ik zal ze aanklagen.

Het is dat ik clubs, verenigingen en bonden vermijd, anders zou ik nu een gilde oprichten.

Fante

1 maart 2008

Als ik het werk van John Fante lees, barst ik bijna in huilen uit van zoveel schoonheid. Begonnen de Verenigde Staten nu maar eens een War On Literature, dan vocht ik mee als heilsoldaat. Wat overbleef waren slechts een paar boeken en alles was voor mij, voor mij en voor mij.

Trouwens, in de komende editie van Wah Wah (Dat blad dat volgens sommigen riekt naar shag, vies zweet, het gebit van Maarten van Roozendaal en leren jacks) staat een verhaal van mijn hand.

Ook is er een ludieke uitgave van de VARA onder de noemer De Mike Bode (vat je 'm?). En je raadt het al, ook daar schijn ik in te staan met een verhaal.

Zo. Nu heb ik lang genoeg over mezelf gepraat. Nu moeten jullie maar eens over mij praten.*

* vrij naar Marcel Reich-Ranicki, dankzij de Groene Amsterdammer van deze week.

Chinees

3 maart 2008

Zeg. Even over die Olympische Spelen. Er zijn meerdere manieren om China te boycotten. Alles waar Made In China op staat bijvoorbeeld niet importeren. En boeken gewoon elders laten drukken, in plaats van in China (waar tegen gereduceerd tarief Nederlandse literaire romans worden vervaardigd).