Thomas van Aalten

Zweten en duisternis

3 oktober 2008 | 0

Het valt me op dat ik drie keer het woord 'duisternis' gebruik. Ook zweet er weer iemand - in het verhaal en in het echt.

Gisteravond las ik tien minuten voor op de avond De Magie van Murakami in de Balie, Amsterdam. Murakami was er zelf niet bij, natuurlijk. Dat blijft een beetje gek. Praten over iemand anders. Wij schrijvers weten het eigenlijk ook niet.

Ik kwam tien over half acht de Balie binnen. De collegaschrijvers zaten al aan tafel. Een stoel was leeg. Ik kwam erbij zitten. 'Die stoel is al gereserveerd,' zei Ivo Smits, die de avond zou inleiden. Dat die stoel voor mij bestemd was maar dat ik niet herkend werd - The story of my life.

Later die avond zei Smits: 'Vanavond zullen bekende schrijvers iets voordragen, en... schrijvers die nog bekend zullen worden.'

Na afloop verzuchtte een collega boven het bier terwijl de huisvrouwen aan ons voorbijschuifelden: 'Ik geloof niet dat ik nog zou schrijven als ik minder dan 500 boeken verkocht.'

Vol weemoed dacht ik aan mijn laatste afschrift van de (ex-)uitgeverij van Coyote (2006). Rothschild & Bach bestaat niet eens meer, vermoedelijk hebben ze de brief waarin ze meedelen dat ze tot vernietiging overgaan nog naar mijn oude adres gestuurd. Op de deur zit mijn naamplaatje namelijk nog, zag ik laatst in een flits. Daar woont die onbekende schrijver met zijn 323 verkochte romans, denkt de postbode nog elke dag smalend.

Gelukkig komt in januari De Onderbreking bij Nieuw Amsterdam uit.

Westerman & Van de Linde

27 oktober 2008 | 0

Max Westerman en Kay van de Linde doen mee met een speciale Lingo-uitzending rond de verkiezingen in de VS.

Ze doen maar.

Gelukkig heb ik de Lachende Scheerkwast morgen op DVD binnen.

Taxi

26 oktober 2008 | 0

Je gaat als vrouw 's nachts met de taxi. Dat is veiliger. Of zo. Tijdens de rit rijdt de chauffeur hard door rood. Dat is sneller. Of zo.

Een andere taxi komt ook aangereden. Een fatale botsing tot gevolg.

De vrouw overlijdt.

Dit is afgelopen nacht gebeurd in Amsterdam. Taxichauffeurs moeten ze net als de diknekken op de Ten Kate-markt terugsturen naar Mongolië.

Phantom Party

24 oktober 2008 | 0

Er komt weer een nieuwe film van Edwin Brienen uit. Dat is niet zo opmerkelijk, want elke maand komt er wel een film van Brienen uit. Deze heet The Phantom Party. Net als in l'amour toujours wordt ook in deze film weer met maskers, schmink en anarchie gewerkt.

Dat is misschien ook niet opmerkelijk: ik schreef het script.

Over vieze mannen gesproken, Patrick Bateman is binnenkort te zien op Broadway, Huey Lewis & The News aan het zingen? Wat briljant eigenlijk.

Paul Sebes

22 oktober 2008 | 0

Ook ik was een keer bij literair agent Paul Sebes op bezoek. Hij was toen erg verkouden.

Ik bevond me in de luwte tussen angst en hoop, want was na de stille dood van Coyote in de veronderstelling dat ik alleen maar boeken met ontwrichte verhaallijnen over gestoorde dwazen kon schrijven.

Toen ik het pand van Sebes verliet, beloofde ik eens wat nieuws op te sturen. Dat deed ik. Zijn medewerker vond er geen bal aan. Misschien was het inderdaad niet zo goed, leed ik aan een geval van literaire schizofrenie. Ik heb het bestand uit voorzorg maar weggegooid.

Sindsdien is er weer iemand op mijn lijstje bijgeschreven van "professionals-die-op-meetings-zeggen-‘Van Aalten?-Oef.-Ja-daar-heb-ik-wel-wat-van-in-mijn-inbox-gehad.-15-mb-of-shame'"

Vrij Nederland

18 oktober 2008 | 0

Deze week in Vrij Nederland mijn recensie over Denis Johnson - Een zuil van rook.

Volgende week in Vrij Nederland een klein portret van John Cheever, aan de hand van gesprekken met Louis Stiller, Frank van Dixhoorn, Thomas Verbogt en Peter Müller. De Verhalen van Cheever wordt (opnieuw) uitgebracht bij de Atlas.

Bij Cultura was vorige week een aflevering van Knetterende Letteren over John Cheever. Frits Abrahams zat in zijn eentje aan tafel. 'Eigenlijk zouden er meer mensen komen, maar ze konden niet,' zei de presentator.

Ze hebben mij niet gebeld. Dat is mijn status: die schrijver die zo'n beetje John Cheever predikt maar die zelfs niet gebeld wordt door een zender waar niemand naar kijkt, als er niemand kan komen.

De Onderbreking

15 oktober 2008 | 1

Gisternacht las ik voor het eerst de laatste versie mijn nieuwe roman De onderbreking in zijn geheel. Ik bedoel dus van papier. Ik heb het boek al wel duizend keer gezien toen ik scrollde op het scherm, maar op papier is het een stuk definitiever.

Wat een vreemd, verontrustend boek. Bizar. Verwarrend. Onthutsend. Erger dan wat ik ooit eerder schreef.

Bedenk wel: er wordt niet in gemoord - er zijn een paar ongelukken, dat is alles. Echt onthutsend: er komt geen een seksscene in voor.

Het is wanhoop, desorientatie en vervreemding 2.0. En ik kan er niets aan doen. U moet wachten tot januari 2009. Hebt u even? Nee?

Kijk dan hier.

Reserveer het boek vervolgens vast hier of hier.

(Voor het nieuwste boek van Jan Siebelink gratis met sierlederen kaft, klik hier.)

Siebelink

1 oktober 2008 | 1

Mijn overgrootvaders waren schilders. Zij waren constructivisten en futuristen, jaren later vanuit het verre westen opgejaagd door hard boiled detectiveschrijvers van de crime novels uit de jaren ’30 en ’40, die me lieten slapen bij een Franse oudoom genaamd Camus, die twee wijnboeren op zijn land had: Hermans en Reve. Ik dronk van de wijn en luisterde naar mijn bedeesde Amerikaanse grootvaders John Fante, John Cheever en Raymond Carver. Een paar jaar later kreeg ik vaderlijk advies van Haruki Murakami, Don Delillo en Bret Easton Ellis.

(Eerlijk toegeven, Wim T. Schippers woont in de straat en logeert wel eens op de canapé als Fred Haché weer eens een klapsigaar opsteekt.)

“Hij zoende haar op de mooie rechte, maar fragiele brug van haar neus, die op instorten stond.”

“Boven de Laan van Meerdervoort werd de lucht donker en de wind rook naar de regen, die begon te vallen. Marc Cordesius voelde een welzijn en verwachting die hij in lang niet gekend had.”

Twee fragmenten uit de nieuwe roman van Jan Siebelink, Suezkade (sept. 2008). Een neus die op instorten staat? Een welzijn en verwachting voelen?

Afgebeuld en afgeblaft door collega's, docenten, redacteuren, recensenten en andere literatoren, weet ik zelfs als Benjamin van de letteren na bijna tien jaar schrijverschap dat overbodige metaforen en verfomfaaide uitdrukkingen buiten de kunst gehouden moeten worden.

Waarom strooit senior Siebelink dan wel zo kwistig met dergelijke rariteiten, en verkoopt hij ook nog veel?