Thomas van Aalten

Muziek en jeugd: The Pet Shop Boys

24 april 2010 | 0

Als kleine jongen vond ik de Pet Shop Boys interessant. Ik kende alleen de hits van de radio. Op mijn kamertje in ons nieuwbouwhuis in Huissen hing ik een poster van ze op. Mijn moeder hield niet zo van de posters aan de muur, maar op mijn deur mocht het, boven die van Brood, Daar zit wat in. Die had ik van de bakker uit het winkelcentrum gekregen, met een overzicht van een ruim assortiment fabrieksbrood, van tijgerbol tot krentenslof.

Afgelopen week voelde ik de behoefte om een hitje van Patsy Kensit nog eens terug te luisteren. Ik had onthouden dat de Pet Shop Boys dit nummer hadden geschreven en geproduceerd.

Bij het opnieuw horen van dit nummer I'm not scared moest ik concluderen dat de tijd niets met mijn oordeel heeft gedaan. In de YouTube-aanbevelingen zag ik ook de bekendste hit van de Boys: West End Girls. Uit nieuwsgierig downloadde ik de debuutplaat van The Pet Shop Boys maar eens (ik betaalde ervoor, heus). Ik ontdek het (helaas) na 25 jaar pas. Please is een ongekend kunstwerk.

Een dappere plaat over futuristische liefde in een decor van yuppie-esque ambities, buitenwijken en zakendistricten. Een paar tekstflarden:

'So why hang around for the deed to be done | You can give it all up for a place in the sun | When the postman calls we'll be miles away |
On a plane to New York and another day'

of

'You can tell I'm educated, I studied at the Sorbonne | Doctored in mathematics, I could have been a don | I can program a computer, choose the perfect time | If you've got the inclination, I have got the crime'

'Where's the policeman, if you need one to blame the colour tv?'

en

'I only wanted something else to do but hang around'

De cirkel is rond. Op wikipedia las ik dat West End Girls geïnspireerd zou zijn door TS Eliots The Waste Land. En het zal niet voor niets zijn dat The Killers, ook beïnvloed door de Boys, een van mijn favoriete moderne bands is.

Mijn boek Crossmediale Journalistiek is af...

7 april 2010 | 0