Thomas van Aalten

Protocol

11 oktober 2017 | Reacties 0

Dit is deel 2 van de dagelijkse bijdrage van het NPO Radio 1-programma Nooit Meer Slapen (VPRO).

‘En dan wil ik nu na het akkoord van de feestcommissie graag naar het volgende agendapunt… En daar heeft Diny volgens mij wat over te vertellen. Diny?’

‘Ja, dat klopt. Ik wil het even hebben over het protocol dat we voeren met betrekking tot de bommeldingen…'

De aanwezigen van de vergaderingen zuchtten na de woorden van Diny Bullenwijk, zorgcoördinator en docente Engels voor de vmbo-t-klassen.

‘Niet weer,’ mompelde Herman Boelekeiler, docent Aardrijkskunde. ‘Daar hebben we vorige week toch al een werksessie aan gewijd? We waren het erover eens dat als een bommelding in de onderbouw werd gedaan, we geen actie zouden ondernemen. Pas bij de bovenbouw gaat de conciërge over tot briefing aan de conrector.’

‘Nee, Herman, dat kun je nu wel zeggen,’ wierp Diny tegen. ‘Maar ik vind toch dat we zorgvuldig met bommelders om moeten gaan. Je kunt ze niet zomaar laten nablijven.’

‘Gezien de tijd,’ sprak rector Wijnand van Dorren. ‘Ik wil de discussie van vorige week niet hier herhalen. Diny, om hoeveel bommeldingen hebben we het, gemiddeld genomen?’

‘Nou, ik heb hier een staatje bijgehouden in Excel… ik zie in dit semester gemiddeld twee keer per week. En dan heb ik het over geregistreerde bommeldingen.’

‘Ja,’ voegde gymdocent Stanley Monsanto toe, ‘want niet alles wordt geregistreerd.’ Hij keek over zijn leesbril naar zijn schuldbewuste collega’s aan de overkant van de tafel in hoefijzeropstelling.

‘Diny,’ zei Van Dorren streng. ‘Wil je nu voor eens en voor altijd de routing duidelijk maken omtrent bommeldingen?’

‘Het protocol is ongewijzigd, maar als er concreet wordt gedreigd, óók in de onderbouw, moeten we er bovenop zitten. Tenzij het onderdeel is van hun schoolexamen, natuurlijk. Dan wil ik wel dat alle medewerkers op de hoogte worden gesteld dat het om een válse bommelding gaat.’

 

De saaie bakker

10 oktober 2017 | Reacties 0

Dit is deel 1 van de dagelijkse bijdrage van het NPO Radio 1-programma Nooit Meer Slapen (VPRO).

De saaie bakker

Bertrand was nog maar jong – 19 jaar, en in de herfst van 1987 werd hij 20 jaar oud. Bertrand had de middelbare technische school doorlopen en zou na de zomervakantie elektrotechnische installaties onderhouden bij middelgrote kantoorbedrijven. Het onderhoud van liften kostte veel tijd en inspanning, maar Bertrand vond het een dankbare klus. In een plaatselijk buurthuis draaide hij als drive in-diskjockey de muziek van the Time Bandits en Duran Duran. Daarnaast hield hij tropische vissen in een aquarium.

Zijn geliefde Katrina was verpleegster. Verpleegster was ook een dankbare klus. Ja, Bertrand had de liften onderhouden in een streekziekenhuis, dus zo kwamen hun werelden samen. Hele families die slecht ter been waren, werden dankzij Katrina en Bertrand geholpen.

Maar op Bertrands 50e verjaardag was de wereld veranderd. Katrina was er na een huwelijk van 25 jaar vandoor gegaan, het elektrotechnisch bedrijf waar hij ooit voor werkte, was failliet. De zuurstofpomp van zijn aquarium had het al in 1992 begeven. Nu werkte hij als ZZP’er; de concurrentie was elke dag alom aanwezig maar zijn oudedagvoorziening even onzeker. En dan had je ook nog de politiek. Je kon al jarenlang niks en niemand meer vertrouwen.

Maar toch.

Bertrand stond achter het raam van zijn galerijflat en keek naar buiten. Het regende. In het natte oppervlak van het lege marktplein weerspiegelde de reclameverlichting van de bakker. De regen maakte de tegels een spiegel van beton.

Het schuimgebak van de saaie bakker uit het winkelcentrum smaakte nog hetzelfde als in 1987, 1997 en 2007. Als de saaie bakker zich staande zou houden, dan dit land toch zeker ook.

Archief

2018

juni mei maart februari

2017

oktober september juli januari