Thomas van Aalten

Starik Staat Weer

8 mei 2018 | Reacties 1


Je stierf toen de vorst er nog eens overheen ging, maar vandaag was het broeierig heet toen het huis leeg moest. Ik was nog nooit in je Kabinet der Rariteiten in de Staatsliedenbuurt geweest, maar wat ik aantrof verraste me niets. Vrouwkje had het meeste voorwerk gedaan, ik had om een taak gevraagd die niet teveel denkwerk vroeg, liefst iets slopen of sjouwen. Het werd een combinatie van de twee.

O, jij F. toch. Veel collega's hadden vandaag ook het loodje gelegd als ze deden wat wij vandaag deden. Bezweet en met rood hoofd sjouwden we de prullaria van de trappen. Eerst naar de kringloop. Ze namen het gedwee in ontvangst, want Vrouwkje had al aardig wat kostuums er naartoe gebracht. De man had juist die middag een cassettedeck geweigerd. We zeiden: man, alles komt terug. Dus nam hij de cassettebandjes ook maar. Crucifixen. Vele crucifixen. Een van de twee kringloopmedewerkers had een fonkelend nieuw gebit. We vroegen waar het afvalpunt was. Aan de Seineweg, zei het gebit. Ik probeerde nog gewiekst de Amsterdammer uit te hangen: 'Heb u weleens aan de Seine geseten?' en wees naar zijn collega.

Ik propte de auto vol met de nog vochtige douchewanden, een vette barbecue met kattenharen, een meubelstuk ter verfraaiiing van de natte cel.

O, jij F. toch. Wat bewaarde je veel. Je keukenkastjes volgeplakt met krantenberichten. Een fitnessapparaat waarvan ik niet begreep waar het toe diende. Reclamecheques met de tekst GEFELICITEERD F. STARIK!!! Vele houten panelen met de omvang van een decorstuk, daarop poëtische teksten en foto's. Ik heb de triplex platen zover kromgebogen tot ze stukklapten met zo'n diep geluid in het trappenhuis. Het klonk als granaten, ik genoot van de decibellen. Pats, daar weer een. Knal. Prijsschieten in Stariks vagevuur.

De winkel in huishoudelijke artikelen op de hoek prees ventilatoren aan. Je zou er bijna een van kopen. Bij het afvalpunt wist Driek je postcode niet, terwijl ik het voor hem had opgeschreven (de bijrijdersstoel was al bezet door een fixeerbak voor de hobbyfotograaf). Hij had geroepen tegen de bediende achter de slagboom: 'Het is van de stadsdichter op de Van Beuningenstraat.' Het was al goed, hij mocht doorrijden.

Tommy heeft eerder al het immense bureau van je overgenomen. Het Franse balkon moest er voor worden verwijderd, vertelde Vrouwkje. Een oudere dame van de literaire salon Perdu kwam nog langs om te grasduinen voor de archieven. Ik zat op de stoep uit te hijgen. 'Mag ik hier mijn fiets neerzetten?' Ze dacht dat ik een van de bouwvakkers was die bij een bouwkeet in de weer waren. Ik zei dat het mocht. De voordeur stond open, maar toch inspecteerde ze het bellenpaneel. 'Ga maar op het rumoer af.' Ze stiefelde naar binnen. Het huis werd leger maar je fantoom was nog voelbaar.

Ik nam een bureaustoel van je mee (ja, Tommy het bureau zelf, baas boven baas), en een streng zelfportret uit vervlogen tijden. Die gaat op het plankje boven de schrijftafel. Starik Staat Weer.

Laatst lag ik in bed en ik luisterde een nummer van Echo & The Bunnymen uit mijn eerste jaar in Amsterdam (eind jaren negentig heette het al een comeback, en twintig jaar later heet het dan nog steeds) en de tranen kwamen.

Het was niet alleen het wegvallen van jou, F., en kunstbroer Menno Wigman, het was het besef van een veranderend decor. Ik kwam als kind naar de stad vanwege jullie soort, en nu moeten we het allemaal zelf doen.

'I want it now
I want it now
Don't tell me that my ship is coming in
Nothing comes to those who wait
Time's running out the door you're running in'

 

Archief

2018

juni mei maart februari

2017

oktober september juli januari