Thomas van Aalten

Boekenweekgate. En hier staat Thomas van Aalten

18 juni 2018

Zodra een menigte met een mening zich roert, ben ik op mijn qui-vive. Moet ik tegenwoordig iets ondertekenen voor een hoger doel, dan wil ik met een stofkam door alle materie om zeker te weten waar ik mijn naam onder zet. Ik loop niet mee in marsen en bal in groepsverband zelden de vuist. In het verleden heb ik dat heus wel gedaan; ik heb zelfs ook wel eens een petitie geïnitieerd om bijvoorbeeld Zwart Piet als figuur te verbannen bij de publieke omroep. Afijn.

Ik ben niet gevraagd of benaderd om te tekenen voor de open brief vandaag in NRC die CPNB tot de orde roept vanwege de recente rel rondom de schrijvers van het Boekenweekgeschenk en het Boekenweekessay én het boekenweekthema ‘Moeder, de vrouw’. Ik zou me nu alsnog bij de sympathisanten kunnen scharen - ik ben het voor een groot deel met ze eens - maar er kleeft iets aan wat ik onprettig vind.

Ik heb het literaire landschap en haar gebruiken zien veranderen. Dit jaar kwam mijn schrijverschap officieel tot wasdom. Achttien jaar publicerend auteur, negen boeken gemaakt, vele uitgevers versleten. Elke rimpeling in de letterenvijver bezie ik vanaf mijn eigen post. Ik hoor lekker nergens bij, of het moet mijn fijne uitgeverij Nieuw Amsterdam zijn. Ik vind niet dat er meer boeken zus of minder boeken zo, en dat mannen eens wat minder en vrouwen eens wat meer – dergelijke geluiden komen en gaan altijd weer. Ik vind vooral dat auteurs goede boeken moeten schrijven.

Al enige jaren werk ik alleen maar met vrouwen. De uitgever, de redacteur, de bureauredacteur, de vertegenwoordiger, de persafdeling. Blader ik door de recente aanbiedingscatalogus, dan zie ik een bonte verzameling van mannen en vrouwen, jong en oud, wit en gekleurd, fictie en non-fictie.

Waarom slaan we nu zo aan op het Boekenweekthema 'Moeder, de Vrouw’?  Die hele Boekenweek is natuurlijk een beetje rare folklore (met als dieptepunt auteurs die als NS-conducteurs fungeren). Ja, ik vind dat je met zo'n thema een vrouw moet vragen.

Punt.

Wat me niet zint, is die geur van het warme staal: de geslepen messen. Het thema van een Boekenweek is toch iets anders dan een stelling? De gedachtepolitie draait al volle diensten. Murat Isik, schrijver van het essay, werd op Facebook al tot de orde geroepen. Foto’s van hoofden van CPNB-directieleden werden geplaatst.

Nu willen de brievenschrijvers in NRC het volgende: ‘We doen twee aanbevelingen voor de Boekenweek 2019: Ten eerste dat u – naast het reeds geplande geschenk en essay – gratis een bundel aanbiedt, waarin vrouwen en mannen in essays, gedichten en romanfragmenten aan het woord komen over moeders en moederschap. U zou, ten tweede, ook kunnen overwegen twee essays te laten schrijven over het gedicht ‘Moeder’ van Vasalis, één door een vrouwelijke en één door een mannelijke auteur.’

Lieve deugd. Ze vinden er wel wat van, met z’n allen. Ja, ik vind Jan Siebelink een saaie schrijver, maar niet omdát het een man is - gewoon omdat hij vreselijk schrijft. Ik vond Mensje van Keulen ook een veel betere keuze. Maar omdat ze beter schrijft, niet omdat ze een vrouw is.

Ik gun iedereen veel wijsheid, maar van een ondertekening in een krant (die overigens geen mens jonger dan 30 leest), komt geen revolutie. Schrijf boeken zoals je ze zelf wilt lezen en schrijven. Over honderd jaar kan niemand het meer navertellen.

En wat de Boekenweek, het Boekenbal en het CPNB betreft heb ik een oproep aan alle heren ondertekenaars: geef uw boekenbalkaartje van 2019 per ommegaande aan mij, ik ken vele vrouwen die mee willen. Of, zoals Saskia Noort terecht opteerde: neem allen uw moeder mee.  

 

Reacties (0)

Reageer

  1. Het email-adres wordt niet getoond
  2. Neem het nummer over:

Archief

2018

juni mei maart februari

2017

oktober september juli januari