Thomas van Aalten

Day and Age

21 november 2008

Sommige zure, veel te serieuze puristen vinden de nieuwe plaat van The Killers, Day & Age, niet veel aan. Die mensen luisteren liever naar niet te duiden gitaarreutels zonder refrein of onbegrijpelijk antigeluid dat ik ook kan maken door een gloeilamp in een bankschroef kapot te draaien.

Goed, het zit tegen de kitsch aan en klinkt soms als Alphaville, Outfield, de EO, ELO en Hall & Oates. En zelfs een zomerse Duran Duran-achtige track met steel drum en saxofoon (Joy Ride).

Maar onderschat niet het onderbuikgevoel van deze plaat dat schippert tussen verliefdheid, wanhoop en angst voor de toekomst, gevangen in mooie popliedjes. Typisch iets voor middelbare scholieren. Ik vermoed dat dit album zich nestelt in de playlist op vele i-Pods van een deel van de Radio 538-jeugd, en dat is volgens mij alleen maar goed.