Thomas van Aalten

Postbode

29 oktober 2008

Gisteravond las ik tien minuten voor op de avond De Magie van Murakami in de Balie, Amsterdam. Murakami was er zelf niet bij, natuurlijk. Dat blijft een beetje gek. Praten over iemand anders. Wij schrijvers weten het eigenlijk ook niet.

Ik kwam tien over half acht de Balie binnen. De collegaschrijvers zaten al aan tafel. Een stoel was leeg. Ik kwam erbij zitten. 'Die stoel is al gereserveerd,' zei Ivo Smits, die de avond zou inleiden. Dat die stoel voor mij bestemd was maar dat ik niet herkend werd - The story of my life.

Later die avond zei Smits: 'Vanavond zullen bekende schrijvers iets voordragen, en... schrijvers die nog bekend zullen worden.'

Na afloop verzuchtte een collega boven het bier terwijl de huisvrouwen aan ons voorbijschuifelden: 'Ik geloof niet dat ik nog zou schrijven als ik minder dan 500 boeken verkocht.'

Vol weemoed dacht ik aan mijn laatste afschrift van de (ex-)uitgeverij van Coyote (2006). Rothschild & Bach bestaat niet eens meer, vermoedelijk hebben ze de brief waarin ze meedelen dat ze tot vernietiging overgaan nog naar mijn oude adres gestuurd. Op de deur zit mijn naamplaatje namelijk nog, zag ik laatst in een flits. Daar woont die onbekende schrijver met zijn 323 verkochte romans, denkt de postbode nog elke dag smalend.

Gelukkig komt in januari De Onderbreking bij Nieuw Amsterdam uit.

Reageer