Thomas van Aalten

Podium, 2001.

De roman Tupelo gaat over de jonge Victor die terugkeert naar zijn ouderlijk dorp om er samen met zijn zusje Nina op de bloedhond Malfi van zijn moeder te passen. Victor pakt de draad van enkele jaren daarvoor weer op en brengt de tijd door met zijn vrienden Sam, Abdul en Cameron. De voornamelijkste bezigheid is Tuborgbier drinken & autorijden. Toch zit er onder die flinterdunne laag van nihilisme een pijnlijk verlangen naar vat op hun leven, maar die lijkt almaar verder weg te slippen.

Door deze verhaallijn zitten korte scènes van een documentaire, flarden van filmscenario's, korte verhalen en dictafoonfragmenten verweven, die beschouwd kunnen worden als dingen die Victor (on)bewust meemaakt, ziet, bedenkt, etc.

Ook Tupelo werd breed besproken door recensenten, met conclusies uiteenlopend van zwaar kut tot geniaal.

De pers over Tupelo

'Zoals met zijn sterke debuutroman Sneeuwbeeld laat Van Aalten in Tupelo zien dat hij een schrijver van nu is. De leegte komt hamerend tot uiting in het leven van zijn personages dat geheel gedicteerd lijkt door de alomtegenwoordige televisiecultuur. […] Maar Van Aalten heeft teveel talent om zich te beperken tot een gemakzuchtige fin de siècle levensgevoel. Dwars door zijn pasticheerdrift heen, kiert het onverklaard absurde.'
Jeroen Vullings, Vrij Nederland

'Dat deze tijd desalniettemin boeiend genoeg is om te schrijven, bewijst Thomas van Aalten met Tupelo.'
Rob van Erkelens, Passionate